શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા અધ્યાય 3, શ્લોક 11
અધ્યાય 3 – કર્મયોગ · વક્તા: શ્રીકૃષ્ણ
સંસ્કૃત શ્લોક
देवान्भावयतानेन ते देवा भावयन्तु वः ।
परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥
ઉચ્ચારણ (રોમન લિપ્યંતર)
devānbhāvayatānena te devā bhāvayantu vaḥ .
parasparaṃ bhāvayantaḥ śreyaḥ paramavāpsyatha ॥
અર્થ
આ યજ્ઞથી તમે દેવોને સંતુષ્ટ કરો, અને તે દેવો તમને પોષે. આ રીતે એકબીજાનું ઉન્નયન કરતાં તમે પરમ કલ્યાણ પ્રાપ્ત કરશો.
શબ્દાર્થ
- देवान् – દેવોને
- भावयत – પોષણ કરો, પ્રસન્ન કરો
- अनेन – આના વડે
- ते – તે
- देवाः – દેવો
- भावयन्तु – પોષણ કરે
- वः – તમને
- परस्परम् – એકબીજાને
- भावयन्तः – ઉન્નત કરતાં
- श्रेयः – કલ્યાણ
- परम् – પરમ
- अवाप्स्यथ – પ્રાપ્ત કરશો
અન્વય
अनेन देवान् भावयत; ते देवाः वः भावयन्तु; परस्परं भावयन्तः परं श्रेयः अवाप्स्यथ ।
સમજૂતી
અહીં પરસ્પર ભાવનાનો સુંદર સિદ્ધાંત છે. મનુષ્ય દેવોને — એટલે જળ, વાયુ, અગ્નિ, સૂર્ય જેવી પ્રાકૃતિક અને દિવ્ય શક્તિઓને — યજ્ઞ દ્વારા સંતુષ્ટ કરે છે, અને તે શક્તિઓ બદલામાં મનુષ્યને અન્ન, વર્ષા અને જીવનરસથી પોષે છે. આ એકતરફી વ્યવહાર નથી, પણ બંને તરફ વહેતી ધારા છે.
‘પરસ્પરં ભાવયન્તઃ’ આ શ્લોકની ચાવી છે. એટલે કોઈ માત્ર આપતું નથી અને કોઈ માત્ર લેતું નથી. પ્રકૃતિ અને મનુષ્ય એકબીજાને પુષ્ટ કરે તો જગતમાં સંતુલન જળવાય છે, અને તેનાથી ‘પરં શ્રેયઃ’ — પરમ કલ્યાણ — શક્ય બને છે. શંકરાચાર્યના મતે આ શ્રેય અંતે જ્ઞાનપ્રાપ્તિના દ્વાર સુધી લઈ જાય છે.
રામાનુજ અનુસાર દેવો પરમાત્માનાં જ શરીર કે અંગ છે, તેથી તેમની ઉપાસના ખરેખર પરમેશ્વરની જ આરાધના છે. આધુનિક દૃષ્ટિએ તેને પર્યાવરણ અને સામાજિક સહકારની ચેતના રૂપે પણ સમજી શકાય: પૃથ્વી પાસેથી જે લઈએ તેનું સન્માન અને પુનર્ભરણ પણ આપણું કર્તવ્ય છે.
આ શ્લોક અહંકારનો ઈલાજ છે — કોઈ પણ પોતાના બળે પૂર્ણ નથી, આપણે બધા એક વિશાળ પરસ્પરતાના અંગ છીએ.
સંદર્ભ
3.10માં પ્રજાપતિએ યજ્ઞને કામધેનુ કહ્યો હતો. હવે 3.11 તે યજ્ઞવ્યવસ્થાનો મૂળ સિદ્ધાંત કહે છે — દેવો અને મનુષ્યોનું પરસ્પર પોષણ. ત્યારબાદ 3.12માં કહેવાશે કે જે પાછું આપ્યા વિના ભોગવે છે તે ચોર છે.
જીવન-બોધ
જીવન લેવડદેવડથી ફૂલેફાલે છે. પ્રકૃતિ, સમાજ અને પરિવાર પાસેથી જે મેળવો તેના પ્રત્યે કૃતજ્ઞ રહી પાછું આપો; સાચી સમૃદ્ધિ પરસ્પર પોષણમાં છે.
મુખ્ય શબ્દો
- દેવ
- પ્રાકૃતિક અને દિવ્ય શક્તિઓ — અગ્નિ, વાયુ, ઇન્દ્ર વગેરે
- ભાવના
- પોષણ, સંતુષ્ટ કરવું, ઉન્નત કરવું
- શ્રેયસ્
- પરમ કલ્યાણ
આ જ અધ્યાયના નજીકના શ્લોક
- ગીતા 3.6 – कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य
- ગીતા 3.7 – यस्त्विन्द्रियाणि मनसा नियम्यारभतेऽर्जुन
- ગીતા 3.8 – नियतं कुरु कर्म
- ગીતા 3.9 – यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः
- ગીતા 3.10 – सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा
- ગીતા 3.12 – इष्टान्भोगान्हि वो देवा
- ગીતા 3.13 – यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते
- ગીતા 3.14 – अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसम्भवः
- ગીતા 3.15 – कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि
- ગીતા 3.16 – एवं प्रवर्तितं चक्रं