અઘાસુર ઉદ્ધાર

વિશાળ અજગર બનેલા અઘાસુરના ખુલ્લા મુખને ગુફા સમજીને ગોવાળબાળો તેમાં ચાલ્યા ગયા, ત્યારે શ્રીકૃષ્ણે અંદર જઈને પોતાનું શરીર વધાર્યું અને સૌને મુક્ત કર્યા.

એક દિવસ વહેલી સવારે શ્રીકૃષ્ણ પોતાના સખાઓ અને અસંખ્ય વાછરડાં સાથે વનમાં રમવા નીકળ્યા. ગોવાળબાળો હસતા, ગાતા, વાંસળી વગાડતા, પક્ષીઓના અવાજની નકલ કરતા અને એકબીજાની ભાતાની પોટલીઓ છીનવીને રમતા જતા હતા. તેમનો આનંદ જોઈને દેવતાઓ પણ વિચારતા કે આ બાળકોનું ભાગ્ય કેટલું મહાન છે.

આ આનંદ જોઈને કંસે મોકલેલો અસુર અઘાસુર ઈર્ષ્યાથી બળી ઊઠ્યો. તે પૂતના અને બકાસુરનો નાનો ભાઈ હતો અને પોતાનાં ભાઈ-બહેનના મૃત્યુનો બદલો લેવા માગતો હતો. તેણે અત્યંત વિશાળ અજગરનું રૂપ ધારણ કર્યું અને રસ્તામાં મોં ખોલીને પડી રહ્યો. તેનો નીચલો હોઠ ધરતી પર હતો અને ઉપલો હોઠ જાણે વાદળોને અડતો હતો. તેનું મુખ પર્વતની ગુફા જેવું દેખાતું હતું, જીભ પહોળા રસ્તા જેવી અને શ્વાસ ગરમ આંધી જેવો.

બાળકોએ તેને જોયો અને અંદરોઅંદર કહેવા લાગ્યા કે આ તો કોઈ સુંદર ગુફા છે. કોઈએ કહ્યું કે જો આ અજગર હોય તોપણ શું, આપણો કનૈયો તેને પણ એમ જ મારી નાખશે જેમ તેણે બકાસુરને માર્યો હતો. આમ કહીને તેઓ હસતાં અને તાળીઓ પાડતાં વાછરડાં સાથે તેના મુખમાં પ્રવેશી ગયા.

કૃષ્ણ બધું જાણતા હતા. પોતાના સખાઓને બચાવવા તેઓ પોતે પણ એ મુખમાં ગયા. અસુરે મોં બંધ કરવા પ્રયત્ન કર્યો, પણ કૃષ્ણે તેના ગળામાં પોતાનું શરીર એટલું વધાર્યું કે તેનો શ્વાસ રૂંધાઈ ગયો. તેના પ્રાણ માથું ફોડીને બહાર નીકળ્યા. પછી ભગવાને પોતાની અમૃતમય દૃષ્ટિથી બધા સખાઓ અને વાછરડાંને જીવિત કર્યાં અને તેઓ બહાર આવ્યા. અસુરના શરીરમાંથી એક દિવ્ય જ્યોતિ નીકળીને શ્રીકૃષ્ણમાં સમાઈ ગઈ. ભગવાનનો સ્પર્શ પામીને એ પાપીને પણ મુક્તિ મળી.

આ લીલા શીખવે છે કે જે ભગવાન પર પૂરો ભરોસો રાખે છે, તે સંકટના મુખમાં પણ સુરક્ષિત રહે છે, કારણ કે પ્રભુ પોતે તેની સાથે અંદર સુધી આવે છે.

Source

Shrimad Bhagavatam, Canto 10, ch. 12

Place

Forest of Vrindavan

Lesson

જે ભગવાન પર પૂરો ભરોસો રાખે છે, તે સંકટના મુખમાં પણ સુરક્ષિત રહે છે.