Vaishnav Jan To
The immortal bhajan of Gujarat's great poet-saint Narsinh Mehta (15th century), describing the qualities of a true Vaishnava, a devotee of God.
Original text
વૈષ્ણવ જન તો તેને રે કહીએ જે પીડ પરાઈ જાણે રે,
પર દુઃખે ઉપકાર કરે તોયે મન અભિમાન ન આણે રે.
સકળ લોકમાં સહુને વંદે, નિંદા ન કરે કેની રે,
વાચ કાછ મન નિશ્ચળ રાખે, ધન ધન જનની તેની રે.
સમદૃષ્ટિ ને તૃષ્ણા ત્યાગી, પરસ્ત્રી જેને માત રે,
જિહ્વા થકી અસત્ય ન બોલે, પરધન નવ ઝાલે હાથ રે.
મોહ માયા વ્યાપે નહિ જેને, દૃઢ વૈરાગ્ય જેના મનમાં રે,
રામ નામ શું તાળી રે લાગી, સકળ તીરથ તેના તનમાં રે.
વણલોભી ને કપટરહિત છે, કામ ક્રોધ નિવાર્યાં રે,
ભણે નરસૈયો તેનું દરશન કરતાં, કુળ એકોતેર તાર્યાં રે.
Author: Narsinh Mehta (15th century)
Narsinh Mehta of Junagadh was a great devotee of Krishna. This Gujarati bhajan of his was dearly loved by Mahatma Gandhi and is sung across India today.
Meaning: a true Vaishnava is one who feels the pain of others; who helps those in sorrow and yet lets no pride enter the mind. Such a person respects everyone in the world, speaks ill of no one, and keeps speech, action and mind pure and steady — blessed is the mother of such a one.
He sees all with an equal eye, has given up craving, regards another's wife as his mother, never speaks an untruth and never lays a hand on another's wealth. Delusion and illusion do not touch him; firm detachment lives in his mind; his heart is absorbed in the name of Rama — all the places of pilgrimage dwell in his body.
He is free of greed and deceit and has driven away lust and anger. Narsaiyo (Narsinh) says: by the sight of such a person, seventy-one generations are uplifted.
- Author
- Narsinh Mehta (15th century)